Rhiskee, mijn alles en mijn startpunt. Zonder hem zou stichting Gelukkig Paard niet bestaan. Ik kreeg hem toen ik 13 was. Voor mij, het mooiste cadeau ooit. Ik had ook nooit verwacht dat ik een eigen paard zou hebben. Daar hadden we het geld niet voor. Maar met grote dank aan mijn lieve oma werd ik toch het gelukkigste meisje op aarde.
Rhiskee, of beter gezegd Rikkie zoals hij zijn leven lang genoemd is, was toen een 2,5 jarige NRPS pony. Hij en zijn 3 (half)broers waren bestemd voor de slacht omdat de fokker enkel merries wilde. Gelukkig werden ze gered en kwam Rikkie bij mij. Zijn naam, Rhiskee, betekent ‘De Gelukkige’ in het Arabisch. En natuurlijk is dat de reden waarom de stichting deze naam draagt.
Rikkie leerde mij anders naar paarden te kijken. Hoewel ik tot dan een dressuur carrière ambieerde, maakte Rik mij duidelijk dat dat niet zijn pad was. Teveel druk uitte zich in frustratie en agressie. Mijn liefde voor hem was groter dan mijn ambitie en samen zijn we op een ontdekkingstocht gegaan naar waar wel ons pad lag. Via western, natural horsemanship en het loslaten van alles, kwamen we uiteindelijk uit op het pad van de positieve bekrachtiging binnen Connection Training. Hierin vond en vind ik alles wat belangrijk is binnen het trainen van paarden: eerlijk trainen, met plezier, wetenschappelijk verantwoord en waarin ontspanning en de band tussen mens en paard centraal staan. Waarbij doelen gewoon gehaald kunnen worden, zonder druk, maar juist met samenwerking en gezamenlijke inspraak en communicatie.
Door Rikkie voelde ik wat mijn missie is; paarden (weer) gelukkig maken. En dat is tot op de dag van vandaag hetgeen dat ik het liefste doe.
Tot mijn grote verdriet heb ik op 18 februari 2020 Rikkie op 27 jarige leeftijd moeten laten gaan. Zijn blaas bleek vol tumoren te zitten die niet behandeld konden worden. De dag van afscheid was, hoe verscheurend moeilijk ook, een dag vol liefde, gedenkwaardigheid en dankbaarheid. Alle kuddeleden waren aanwezig, hij werd gedragen en geliefd. Hoewel zijn verlies nog altijd voelbaar is, ben ik dankbaar voor deze laatste dag samen.
Zijn as staat nog bij mij in huis en er is zelfs een beetje van de as verwerkt in een voor mij bijzondere tattoo, het woord ‘De Gelukkige’ in het Arabisch. Zo voelt hij voor altijd toch net iets dichterbij. Ik draag alles wat ik doe voor de paarden aan hem op. Hij heeft mij laten zien wat echt paardenwelzijn inhoudt. En die wetenschap draag en leef ik elke dag!