Roosje is haar leven lang een fokmerrie geweest. Op een gegeven moment bleek ze na vele pogingen niet meer drachtig te worden. Dit maakte haar overbodig op haar fokstal en zodoende kwam ze bij ons. Ze was toen al zo’n 20 jaar oud. Roos bleek de meest lieve, zachtaardige pony te zijn die je je kunt voorstellen, en haar aanwezigheid was echt een dagelijks cadeautje.
Er schuilde nog een ander cadeautje in haar…. Want naast het feit dat ik haar emotioneel zag groeien, zag ik ook haar buikje ronder en ronder worden. Het vermoeden begon te komen dat zij wellicht drachtig was. Zeker toen we ook de buik zagen bewegen zo nu en dan 😉
Na navraag bij de fokker bleek ze inderdaad een poos bij een hengst te hebben gestaan, aangezien ze toch niet drachtig kon worden. Maar één en één maakt twee, of in dit geval drie, want op een frisse 10 december 2014 stond er in de ochtend ineens het meest schattige shetlanderveulentje dat ik ooit gezien had; Zyan. Lees hier het verhaal van Zyan. Ze was bevallen van een hengstveulentje die toen nog zo klein was dat hij onder haar door kon lopen.
We noemden het veulentje Zyan. Dit betekent ‘kleine koning’ in het Oud-Engels. Natuurlijk was Zyan meer dan welkom en zijn geboorte zorgde ook voor een enorme blijdschap bij Roos. Tot dan toe had ze haar veulens altijd na een korte zoogperiode af moeten staan. Maar dit veulen was echt van haar, en hij mocht voor altijd bij haar blijven.
In 2018 kwamen we erachter dat Roosje leed aan de ziekte PPID waardoor ze regelmatig hoefbevangen raakte, ondanks de afgemeten zorg die ze ontving. Eind 2019 werd dit zo erg dat we genoodzaakt waren haar in te laten slapen. Natuurlijk beloofden we haar voor altijd voor haar kind te blijven zorgen. En dat is iets dat we tot op de dag van vandaag met hart en ziel voor haar (en hem) doen.
