Ik kwam in eerste instantie in 2018 in aanraking met onze mooie Gold door een toenmalige lesklant van mij. Ik gaf indertijd nog kinderlessen en de vader van één van mijn leerlingen wilde een pony kopen voor zijn dochter. De pony zou bij mij komen te staan en in ruil daarvoor mocht ik haar ook inzetten voor de lessen. Er passeerden meerdere pony’s de revue tot we op Goldie stuitten.
Goldie is een uit Ierland afkomstige New Forest pony, geboren in 2006 en toen we haar leerden kennen net een half jaar in Nederland. Haar advertentie en de foto’s en video’s van haar leken geschikt voor wat deze vader zocht voor zijn dochter. Echter schrok ik toen ik haar voor het eerst zag. Ze stond in een stal en wanneer iemand de stal in kwam dook ze direct in de meest ver gelegen hoek. Er zat zoveel angst in haar. Zodra ze een halster omhad, gedroeg ze zich voorbeeldig. Maar dit gegeven herkende ik natuurlijk. Het stond boven water dat dit paard het niet goed had gehad en mee moest, op weg naar een beter leven.
Bij thuiskomst zag ik, tot mijn grote schrik dat het vel op haar schoft los lag en opgetild kon worden. Ook werden de littekens achter haar oren en verder op haar schoft zichtbaar. Duidelijke tekens van slecht passend tuig waar ze te lang mee had moeten rondlopen.
Het zijn bij onze groep paarden deed haar zichtbaar goed. Ze was bij aankomst al direct populair en dat is ze nog steeds bij de anderen. Elk paard in de groep, en vooral de mannen ;-), zijn gek op haar. Daarnaast herstelden haar wonden, ze kreeg goed passend tuig en het leven leek haar weer toe te lachen.
Tot ze op den duur staakgedrag begon te vertonen in het rijden en toen ineens kreupel begon te lopen. We hebben haar laten onderzoeken door de dierenarts en osteopaat. Maar er kwam niet iets eenduidigs uit. Pas na het maken van foto’s bleek ze artrose in het kogelgewricht te hebben. Dit betekende in haar geval een einde aan haar rijpaarden-carrière. Dit bleek voor de huidige eigenaren niet wenselijk en zodoende werd ze afgestaan aan ons. Haar artrose heeft ze nog steeds, maar met het rustige en stabiele leven dat ze bij ons leidt, is het een aandoening waarmee ze prima door het leven kan.
Hoewel Goldie vanaf dag 1 al voelde als één van onze paarden, werd ze het vanaf toen ook echt. Dit feit maakte ons en Goldie gelukkig, maar in het allermeest betekende dit het grote geluk voor onze dochter Robin (toen 3 jaar oud). Zij was al gek op Gold vanaf het moment dat Gold het terrein op kwam lopen. En nu werd Goldie dan ook echt haar paard. Voor Robin is Goldie tot op de dag van vandaag haar rots, haar grote vriendin, haar alles. En die liefde is volledig wederzijds.
